Armoede, is geen kinderspel. Mijn opinie!
Ik ben kwaad, ontzettend kwaad over wat er zich de dag van vandaag afspeelt in ons Belgenlandje. De onverdraagzaamheid voor onze medemens. De staking van 30 januari 2012 heeft hierin zeker een bijdrage geleverd. Wanneer ik over straat liep in de rode kleuren die symbool staan voor sociale ...
solidariteit werd ik nagekeken door allerlei soorten mensen alsof ik een virus was dat hun zou kunnen besmetten.
Echt luisteren naar de boodschap die we uitdragen werd er zelfs niet gedaan. Uit schrik? Waarschijnlijk wel, want we leven nu eenmaal in een angstcultuur. We horen nog maar geruchten en we staan al te huiveren en de media nemen hier een vooraanstaande rol in.
We huiveren als we horen dat meer dan 22% van de jongeren aan zelfdoding denkt, maar we doen er niets aan. We huiveren als we horen dat er agressie op treinen, bussen of gewoon op openbare plaatsen wordt uitgeoefend. Maar wanneer we er getuige van zijn sluiten we liever onze ogen of draaien we ons hoofd ervan weg.
En toch is er een oplossing om dit probleem op te lossen. We zullen terug samen moeten werken. Wanneer een jongere zich op de bus agressief uitlaat en de hele bus staat recht zal hij wel 2 maal nadenken. Dit gaat ook om de sociale maatregelen die ons nu te wachten staan. We zouden toch allemaal begrip moeten kunnen opbrengen dat bepaalde sectoren niet tot hun 62ste en of later zelfs hun 65ste moeten werken.
Ikzelf heb 20 jaar lang in de staalindustrie in een ploegensysteem gewerkt en ik heb veel oudere werknemers zich naar hun 58ste zijn slepen. Oftewel gaan we creatiever moeten zijn binnen de bedrijven en uitloopbanen moeten creëren. Het kan perfect mogelijk zijn dat bepaalde minder fysieke taken worden opgevuld door zij die richting hun pensioen gaan. Maar de werkgevers, die nu met 2 gezichten in de media verschijnen (zij gaan in de media roepen om de mensen langer te laten werken, maar wanneer een oudere werkloze zich aanbied weigeren ze hem omwille van zijn leeftijd) moeten hierin meegaan.
Zoals momenteel de kaarten ervoor liggen streven we op een Amerikaans burgermodel af. De rijkeren nog rijker en de armen nog armer. We creëren zelfs een nieuwe klasse erbij namelijk de” working poor”, zij die gaan werken en uiteindelijk nog niet rondkomen.
Vooral de jongeren die geen of nauwelijks kansen krijgen zullen het de komende decennia nog moeilijker krijgen. Er staat ons dus toch nog een belangrijke taak te wachten, samen deze jongeren op te vangen. En het kan getuige de vele solidariteitsacties. Het is enkele kwestie van de boodschap duidelijk en goed over te brengen.
Hierin zal onze vakbond een vooraanstaande rol moeten gaan spelen. Ik koester nog steeds hoop met het gezegde “na regen komt zonneschijn”.
Alex Nijs
Jongerenmedewerker ABVV Limburg